logo
پر بازدید ترین عناوین تالار از ابتدا: ایه 59 سوره احزاب(حجاب):زنان مسلمان،جلباب(روپوش) رابه بدن خود نزدیک کنند تا مورد اذیت قرار نگیرند (تعداد مشاهده:29809)    اوقات نماز های یومیه در قران (تعداد مشاهده:26345)    عسل شفا بخش همه مردم-ایه 69سوره نحل (تعداد مشاهده:22781)    آيات 11تا 13 حجرات:برادران ایمانی هم رامسخره نکنید.بدگمان نباشید.غیبت نکنید.تجسس نکنید (تعداد مشاهده:15804)      پر بازدید ترین عناوین سه ماه گذشته: منظور حضرت لوط(ع) از عرضه کردن دختران خود به مردان در آیه ۷۸ سوره هود چیست؟؟    داستان ابتلای حضرت ایوب و سوگند او چه بوده است؟ تفسیر ایات 41-44 سوره صاد    چرا با شنیدن نام امام زمان عجل الله فرجه الشریف از جا بلند میشویم و دست روی سر میگذاریم؟؟؟    منظور از خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم چیست؟       آخرین رویداد تالار: برگزاری دوره آموزشی حضوري و مجازي "روش مطالعه و تدبر در قران"      

توجه

Icon
Error

ali Offline
#1 ارسال شده : 1396/02/14 11:58:49 ق.ظ
ali

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1390/03/24
ارسالها: 255

تشکرها: 3 بار
12 تشکر دریافتی در 12 ارسال
ماجرای حضرت ایوب و بیماری و سختی های ایوب-شیطان و زن ایوب - سوگند ایوب برای ضرب همسرش

به نام خدا

در سوره صاد ایات 41-44 به طور خلاصه به داستان حضرت ایوب اشاره شده است.

ابتدا ایات قران و برخی ترجمه های مشهور ایات را مرور میکنیم.سپس کاربران گرامی به بیان نظرات خواهند پرداخت.

وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ﴿۴۱﴾

انصاریان: و بنده ما ایوب را یاد کن، هنگامی که پروردگارش را ندا داد که شیطان [به سبب رنج و شکنجه ای که دچارش هستم] مرا سرزنش و شماتت می کند [تا از رحمت تو دلسردم کند.]

فولادوند: و بنده ما ايوب را به ياد آور آنگاه كه پروردگارش را ندا داد كه شيطان مرا به رنج و عذاب مبتلا كرد

ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ﴿۴۲﴾
خرمشاهی: [گفتيم‏] پايت را به زمين بزن، اينك اين شستن‏گاهى است سرد و نوشيدنى‏

وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِكْرَى لِأُولِي الْأَلْبَابِ ﴿۴۳﴾

فولادوند: و [مجددا] كسانش را و نظاير آنها را همراه آنها به او بخشيديم تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى خردمندان باشد

قمشه‌ای: و ما اهل و فرزندانی که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتی کنیم و تا صاحبان عقل (نتیجه صبر در بلا را) متذکر شوند.

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿۴۴﴾

انصاریان: و [به او گفتیم: چون سوگند خورده ای که همسرت را برای اینکه تو را در امور معنوی ناراحت کرده بود، صد تازیانه بزنی] با دستت بسته ای ترکه خشک برگیر و همسرت را با آن بزن، و سوگندت را مشکن. بی تردید ما او را شکیبا یافتیم. چه نیکو بنده ای! یقیناً بسیار رجوع کننده به سوی ما بود.

مکارم شیرازی: (و به او گفتيم) بسته‏ اي از ساقه‏ هاي گندم (يا مانند آن) را برگير و به او (همسرت) بزن و سوگند خود را مشكن، ما او را شكيبا يافتيم، چه بنده خوبي كه بسيار بازگشت كننده به سوي خدا بود؟

ویرایش بوسیله کاربر 1396/02/18 09:20:52 ق.ظ  | دلیل ویرایش: edit

kabir Offline
#2 ارسال شده : 1396/02/17 09:43:45 ب.ظ
kabir

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1390/11/17
ارسالها: 183

5 تشکر دریافتی در 4 ارسال

سلام .
سوگند ايوب در کتاب ایوب در کتاب مقدّس چنين بيان شده است:


سوگندی که ایّوب ع خورده بود و در زمان بیماریش از خداوند شکایت میکرد و آنرا برای دوستانش گفت ،
به حیات خدای قادر مطلق که حق مرا پایمال کرده و زندگی را به من تلخ نموده است ،قسم میخوردم که تا جان به تن دارم و تا زمانی که خدا به من نَفَس دهد،دهان من هیچ چیز شریرانه ای نخواهد گفت و زبانم هرگز دروغ نخواهد گفت.(ایّوب ، فصل ۲۷)

زنش به او گفت: تو هنوز هم نسبت به خدا وفادار هستی؟ خدا را لعنت کن و بمیر.
امّا او در جواب گفت: تو همچون یک زن ابله حرف میزنی. آیا تو میخواهی که ما چیزهای خوب خدا را قبول کنیم و چیزهای بد را نپذیریم؟
با همه ی این مصیبتها که بر سر ایّوب آمد، او بر ضد خدا چیزی نگفت
.(ایّوب، فصل۲ آیه۹)

ویرایش بوسیله کاربر 1396/02/18 09:19:29 ق.ظ  | دلیل ویرایش: edit

kabir Offline
#3 ارسال شده : 1396/02/20 02:10:05 ب.ظ
kabir

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1390/11/17
ارسالها: 183

5 تشکر دریافتی در 4 ارسال
نظر تفسير فرقان در مورد داستان ايوب:

"ايوب عرضه مى دارد: پروردگارا شيطان بامن چنين و چنان كرده،
در پاسخ مأموريت يافت كه از اين آب پاكيزه بخور، و خود را بشوى، و دسته اى از ريحان برگير، و به آرامى بر همسرت بنواز، كه سوگندت درباره او نقض نشود.

جريانش اين بود كه حضرتش پس از از دست دادن كل كسانش، و دورى گرفتن اين و آن از حضرتش، حتى همسر مهربانش نيز چندى از او جدا شد، كه طاقتش تاق شده بود، و نه آنكه او را به خود واگذارده باشد،

و اكنون اين همسر برگشته، و ايوب كه چنان قسم ياد كرده بود كه بر او صد تازيانه زند، خدايش چنان فرمود كه: بجاى يكصد تازيانه دسته اى از چوبهاى ريحان به همان عدد در دست گيرد، و با ملايمت به بدن همسرش بنوازد.

اينجا هم جرياتى جعلى در كتابهاى اسرائيلى عليه حضرتش مى بينيد، كه او را با شكوه هائى چند حتى از ايمان هم برون رانده، تا چه رسد از عدالت و رسالت و عصمتش، و بر خلاف اين خرافات اسرائيلى اينجا با جمله جميل «عبدنا» و" نعم العبد انه اواب" حضرتش را بنده اى بسيار والا و ممتاز خوانده شده،

و كلمه «عبدنا» اين «نعم» و «اواب» را دو بعُد سلب و ايجاب در كل جريانات و حالات زندگيش در برابر حق سبحانه و تعالي تثبيت كرده، «نا» در «عبدنا» كل عبوديتهاى شايسته را نسبت به حضرتش در برابر حق تثبيت نموده، كه اين خود مقتضى" نعم العبد انه اواب" گشته
است."

داستان ايوب بطور خلاصه در ايات 83 و84 سوره انبيا هم ذكر شده است. تفسير فرقان چنين گفته است:


سخنى نغز و پر مغز درباره ايوب است كه بر خلاف تهمتهاى نارواى تورات درباره حمله هاى شيطانى به بدن و مال و اولادش، هرگز شكوه اى نكرد، و تنها با اين جمله لطيف كه «پروردگارا! مرا از ناحيه شيطان زيان رسيده و تو ارحم الراحمينى» در محضر حق عرض حال كرد و ديگر هيچ،

خدا هم در خواستش را استجابت فرمود، وكل زيانهايش را بر طرف كرد، و اهل وعيالش را دو چندان به او باز گرداند. آنان را كه مُرده بودند زنده كرد و هم آنانى كه از حضرتش جدا شده بودند برگردانيد، و به تعداد همانان فرزندانى نصيبش ساخت، كه «اهله» زنده كردن يكجا و آنى آن مردگان، و «مثلهم» توليد فرزندانى به تعداد و همانندشان بوده است، اين «اهله» درست است كه همسرش را نيز در بر دارد، جُز آنكه به نص قرآن اين زن تنها در آخر كار از او فاصله گرفته بود كه برگشت داده شد، و بر مبناى «مثلهم» چنانكه فرزندانى ديگر همانند آن فرزندان نصيبش شد، همسرى ديگر نيز مانند همسرش نصيبش گشت.
جمال گنجه ای Offline
#4 ارسال شده : 1396/04/06 03:27:40 ب.ظ
جمال گنجه ای

رتبه: Member

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1394/05/02
ارسالها: 17
Armenia
مکان: ایران تهران

1 تشکر دریافتی در 1 ارسال
نقدهایی به خرافات در داستان ایوب پیامبر (ع).برداشتی متفاوت از ماجرای ایوب و شیطان و سوگندایوب

داستان حضرت ایوب در نزد ما آنقدر مشهور است که تلویزیون ما یک سریال در باره آن حضرت ساخته و سالها پیش نمایش داده و بعدا هم در شبکه های دیگر نمایشش را تکرار کرده است .

در سریال مذکور نشان داده میشود که ایوب چگونه برای نعمت ها شاکر و برای ناملایمات صابر است و خداوند او را به ملائکه نشان میدهد که ببینید چه بنده ای دارم و به او مباهات میکند!!
شیطان از این مطلب شاکی است و به خدا میگوید اگر اموالش را هم از دست بدهد باز هم همینطور می مانَد؟
خداوند اموالش را از او میگیرد و او فقیر میشود ولی باز هم همانطور صابر میمانَد.
شیطان بازهم به خداوند مراجعه میکند که ایوب خانواده اش را هنوز دارد، اگر آنها را از دست بدهد بازهم شاکر و صابر خواهد ماند؟

خداوند فرزندان و ایل و تبار ایوب را میمیرانَد ولی ایوب باز هم کما فی السابق صابر می ماند .
شیطان نزد خداوند میرود و از او میخواهد که اختیار بدن ایوب را به او یعنی به شیطان بدهد تا او به خدا نشان دهد که او از آن پس چندان صابر و شاکر نخواهد بود و خدا هم قبول میکند!! شیطان ایوب را به مریضی ای فجیع و دلخراش دچار میکند که همه نفرت میکنند و از او پراکنده میشوند و فقط یکی از زنانش که هنوز زنده مانده برایش می مانَد.

این زن در این ایام دلخراش به کارگری درِ خانه این و آن میرود تا لقمه نانی تهیه کند و برای خودش و شوهرش به خانه بیاورد .
در یکی از این خانه هایی که زن در آنجا به کارگری مشغول است شیطان به شکل انسان در می آید و به آن زن پیشنهاد میکند که گیسوی بلندش را در ازاء پول قابل توجهی بفروشد و آن زن هم مشروط به مخفی ماندن این معامله از سرِ اضطرار قبول میکند ، شیطان هم فورا گیسوی اورا به شوهرش نشان میدهد و چون آن روزها فروش گیسو کار ناپسندی بوده و توسط روسپیان انجام میشده ، زن ایوب را نزد شوهرش به زنا متهم میکند و او را سرزنش میکند که با این ادعای پیامبریِ خدا ، نانخور زن زناکارش است!

ایوب که کارش به اینجا رسیده دیگر صبر از کف میدهد و قسم میخورد که حدّ زنا بر همسرش اقامه کند و ضمنا به درگاه خدا دعا میکند و رفع ناراحتی هایش را از او طلب میکند ، خدا هم به او چشمه ای را نشان میدهد که از آن بنوشد و در آب آن غسل کند،
و به این ترتیب بیماری اش شفا می یابد و خانواده از دست رفته اش هم زنده میشوند و خداوند یک برابر دیگر هم به خانواده اش اضافه میکند و در باره قَسَمی هم که خورده که زنش را حدّ بزند راه کلاه شرعی را به او یاد میدهد که دسته ای علف نرم به اندازه صدتا تهیه کند و با آن یک بار او را بزند که معادل صد ضربهء حد زنا بوده باشد .

این است داستان ایوب در نزد ما که مورد استفاده آن سریال قرار گرفته است.


آیا در باره این داستان سراسر جعل و کذب و خرافه می باید حرفی هم بزنیم یا اینکه خواننده اجلّ از این است که نیاز به نقد این داستان داشته باشد؟

هرچه باشد ، معنی کلمات و عناصر این داستان را در ذیل تیتر «کلید های تفسیری»، در تفسیر پاراگراف دوم سوره صاد عرض کرده ایم، که طالبینِ تفسیرِ مفصلِ مطلب را به مطالعه اش در سایتِ (www.tafsir.jamal-ganjei.com) (جلد6 صفحه 391) دعوت میکنیم .

اما ، از ذکر چند مورد خیلی درشت که قباحتش واضح است نمیتوان گذشت:


1 - در این داستان خدا بازیچه شیطان شده (هی شیطان جِر میزند و هی خدا عقب نشینی میکند)

2 – شیطانِ مطرود و مدحور کجا و اینهمه دیالوگ زود به زود با خدا کجا (مثل اینکه خدا فراموش کرده که شیطان را مطرود و مدحور کرده، معاذالله!)

3 – خدا برای خاطر عزیز! شیطان! «لن تجد لسنه الله تحویلا» و «لن تجد لسنت الله تبدیلا» را زیر پا گذاشته (آنهم نه یکبار بلکه چندبار!)

4 – نکند در دوره ایوب (ع) سزای زنای محصنه صد ضربه بوده و بعدا شدیدتر شده،؟!! در حالیکه علی القاعده می باید به عکس بوده باشد، زیرا هرچه که در تاریخ به عقب میرویم درجه خشونت بیشتر میشود و لذا حالا که سزای زنای محصنه بیش از صد ضربه است ، قدیم ها نمیتوانسته به اندازه زنای غیرمحصنه بوده باشد .

5 – در این نوع داستانسرائی خدا اینقدر پارتی باز است که خودش راه کلک و کلاه شرعی را به پیغمبرش یاد میدهد (پس اگر ماهم از این کارها کنیم عیبی ندارد لابد!!)

6 – این چه پیغمبری است که گول شیطان را در باره زنش میخورد؟! (ان جائکم فاسق بنباء فتبینوا چه میشود؟ آیا فاسق تر از شیطان هم قابل تصور است که او به همین راحتی سخن او را راجع به همسرِ امتحانِ وفاداری داده اش می پذیرد؟)

7 – در کل قرآن ، کجا کوچکترین قرینه ای هست که همسر ایوب (ع) یکی از پرسوناژهای قصه او باشد؟ من به شما عرض میکنم حتی یک قرینه کوچک هم نیست (بیهوده سخن به این درازی؟)

8 - و و و و

معنی برخی از کلمات :

وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ﴿41﴾ ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ﴿42﴾ وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرَى لِأُوْلِي الْأَلْبَابِ ﴿43﴾ وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِب بِّهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿44﴾

شیطان :در آیه 41 «شیطان» را باید بمعنی لغوی (یعنی اشخاص اهل شر و خلافکاری و مزاحمت) گرفت ، زیرا کمی بالاتر درداستان سلیمان ع نیز به همین معنی آمده بود که در اینصورت معنی آیه مفهوم است .
اما اگر بمعنی اصطلاحی آن (یعنی شیطان در مقابل انسان – یعنی موجوداتی که در ذهن آدمی وسوسه می¬کنند) بگیریم ، معنی آیه این می¬شود که گول شیطان را خوردم ، که البته چنین معنیی با مکانت والای پیامبری هیچ سازگاری ندارد . بعلاوه اینکه معنی اخیر برای آن کلمه با آیه ای از قرآن معارض است که میگوید شیطان (به آن معنی) در «فیزیک» جهان تصرفی ندارد و حوزه عمل او فقط ذهن آدمیان است ، آنهم نه همه آدمیان ، زیرا مخلَصین مستثنا میباشند (و بنا برهمین استنای اخیر الذکر ایوب نمیتوانسته است گول شیطان را خورده باشد)

خلاصه اینکه در اینجا معنی اصطلاحی بکار نمی آید و باید شیطان را به معنی لغوی آن گرفت.
یعنی حضرت ایوب با یک موجود شرور معاصر بوده که میتواند طاغوت زمانه اش بوده باشد ، مثلا کدخدای ده شان یا فرماندار شهرشان که مانند ابن زیاد و حجاج بن یوسف خیلی شرور و خبیث بوده است.
یعنی اینکه شیطان در این آیه موقعیتی مانند فرعون در برابر حضرت موسی و هیرودیس در برابر حضرت یحیی داشته است.


نُصب :کلمه ای در قرآن آمده باشد و با این کلمه هم ریشه باشد در سوره کهف و در داستان حضرت موسی آمده که خداوند از او نقل قول کرده که «لقد لقینا من سفرنا هذا نصبا»
در سفر ، آنهم سفرهای حدود پنج هزار سال قبل ، به مسافر چه میرسید جز رنج و خستگی؟
لذا کلمه فوق به معنی خستگی زیاد است ، زیرا کلمه مذکور مصدر است .

عذاب :واضح است که کلمه فوق به معنی عذاب اخروی نیست زیرا اولا آخرت که پس از قیامت است و قیامت هم که هنوز وقوع نیافته ، لذا کلمه مذکور به همان معنی لغوی اش بکار رفته که به معنی درک و احساس ناراحتی و ناخوشایندیِ پی در پی است.
یعنی آن طاغوت معاصرِ آن حضرت روزگارش را تیره کرده و نیروی او را از شدت توطئه های پی درپی تحلیل برده بود .


اهل :اولین معنیی که در باره کلمه اهل به ذهن میرسد افراد خانواده است که البته معنی مذکور در اینجا درست در نمی آید ، زیرا افراد خانواده به این سرعتی که از آیه فهمیده میشود دوبرابر نمیشود ، بلکه معنیِ بهتر همان است که خداوند به نوح (ع) راجع به پسرش فرموده بود «انه لیس من اهلک انه عمل غیر صالح» یعنی در داستان نوح کلمه اهل به معنی پیرو و مومن و صالح آمده است که در اینجا نیز با موضوع تناسب دارد و ضمنا میتواند در مدت کوتاه نیز در اثر ایمان و گرایش عده ای جدید دو برابر هم بشود .

با توجه به آیه 43 یعنی در اثر عمل آن طاغوت و خستگی مفرط آنحضرت، پیروانش از دورش پراکنده شده بودند که با توجه به کمک الهی از طریق چشمه خنکی که از نزدیکِ زیر پایش جوشیده بود ، هم آب خنک و هم حمام آب سرد قوایش را به او باز گرداند و او دوباره با قوت و صلابت قبلی، و بلکه هم قوی تر از قبل، از جلوی طاغوت درآمد، که این حالت جدیدش سبب شد پیروانش به دور او برگشتند و عده ای دیگر را هم با خود آوردند، که اینک معادله تغییر کرده و او قوی تر از قبل و طاغوت ضعیف تر از قبل شده ، و هنگام مقابله جدی فرارسیده بوده است.

ید : کلمه ید نیز به همان معنایی که فورا به ذهن می آید در اینجا کاربرد ندارد زیرا در همان پاراگراف آن پیامبران عالیقدر را «اولی الایدی» توصیف فرموده ، یعنی صاحبان دستها ، و مگر سایر پیامبران بی دست بودند؟! بلکه ید در اینجا به معنی قوت و نیرو میباشد که در جای دیگرِ قرآن در جمله یدالله فوق ایدیهم آمده است .

یعنی اینک حضرت ایوب که اینک به علت برگشت پیروانش ، و نیز همانقدر پیروِ جدید قویتر ازسابق شده و در عوض طاغوت نیز با ریزش نیرو مواجه گردیه و ضعیف تر از قبل شده ، می باید مجددا با طاغوت طرف بشود و احیانا ضربه نهائی را به طاغوت بزند و او را مغلوب کند
.

ضغثا و فاضرب : همریشه با کلمه ضغثا را در عبارت «اضغاث احلام» در سوره یوسف داریم و لذا معنی ضغث در اینجا چیزی است که هویت و تشخص خاصی ندارد و اگر با «نیرو»ی فوق الذکر قرین باشد به معنی سیاهی لشکر خواهد بود، یعنی ای ایوب لازم نیست نیروهای مومن دوآتشه ات را اختیار کنی بلکه از همین آدمهای معمولیِ دم دستی کسانی را «خذ» (بگیر) کن و با همانها او را (یعنی آن طاغوت را) بزن ، یعنی اینکه او را از اریکه قدرت بکش پائین تا دیگر نتواند تو را دچار نُصب و عذاب کند .

لاتحنث : همریشه با این کلمه را در سوره واقعه دیده ایم ، آنجا که فرموده و کانوا یصرون علی الحنث العظیم . که معنیی در حدود گناه بزرگ میدهد، بنابر این ، این «لاتحنث» ، در اینجا ، یعنی اینکه ای ایوب! ای پیغمبرما! حالا که اوضاع فرق کرده و با اندک نیروئی میتوانی آن طاغوت را بزنی، بزن، ولی از حد نگذران (مثلا لازم نیست او را بکشی و تمام ایل و تبارش را نابود کنی و چه و چه کنی) که اگر چنین کنی دچار «حنث» (در اینجا یعنی اسراف) شده باشی.

خطای حضرت ایوب چه بود؟

خطای آن پیامبر خدا این بود که در مورد مبارزه با طاغوتِ زمان خویش چشم به آسمان دوخته و انتظار روشهای اعجازی داشت و در این فکر نبود که به روش های انسانی از قبیل مبارزه رودررو و پیگیری در آن نیز میتواند کار حق طلبانه اش را پیش ببرد
.
]

ویرایش بوسیله کاربر 1396/04/06 03:30:49 ب.ظ  | دلیل ویرایش: edit

کاربرانی که در حال مشاهده انجمن هستند
Guest (4)
جهش به انجمن  
شما مجاز به ارسال مطلب در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ارسال پاسخ در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به حذف مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ویرایش مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ایجاد نظر سنجی در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به رای دادن در این انجمن نمی باشید.

قدرت گرفته از YAF 1.9.6.1 | YAF © 2003-2017, Yet Another Forum.NET
این صفحه در مدت زمان 0.262 ثانیه ایجاد شد.
logo-samandehi