آپارات اينستاگرام لينكداين
logo
پر بازدید ترین عناوین تالار از ابتدا: ایه 59 سوره احزاب(حجاب):زنان مسلمان،جلباب(روپوش) رابه بدن خود نزدیک کنند تا مورد اذیت قرار نگیرند (تعداد مشاهده:52769)    اوقات نماز های یومیه در قران (تعداد مشاهده:43399)    عسل شفا بخش همه مردم-ایه 69سوره نحل (تعداد مشاهده:33885)    آيات 11تا 13 حجرات:برادران ایمانی هم رامسخره نکنید.بدگمان نباشید.غیبت نکنید.تجسس نکنید (تعداد مشاهده:26898)      پر بازدید ترین عناوین سه ماه گذشته: تدبر و فهم سوره واقعه:سه نوع حيات اخروي و سه نوع حيات برزخي براي افراد مختلف    تدبر و فهم سوره مرسلات:واي بر مكذبين    آغاز ثبت نام دوره جديد آموزش مجازي روش فهم بهتر قران    تدبر و فهم سوره مطففين:كم گذاشتن از حقوق مردم،تمسخر مومنان و افسانه خواندن آيات:ناشي ازانكارمعاد       آخرین رویداد تالار: خلاصه سخنان آقایان فرهنگ،بهجت پور و حری در برنامه بررسی کتاب روش فهم ساده قران      

توجه

Icon
Error

ali Offline
#1 ارسال شده : 1394/04/27 02:43:49 ب.ظ
ali

رتبه: Advanced Member

گروه ها: Moderator, member
تاریخ عضویت: 1390/03/24
ارسالها: 356

تشکرها: 4 بار
12 تشکر دریافتی در 12 ارسال
داستان ذبح اسماعيل در قران-ذبح عظيم در قران كيست؟ امام حسين است؟آيه ذبح عظيم كجاست؟

بنام خدا

خداوند در سوره صافات به بیان داستان خواب حضرت ابراهیم و اماده شدن او برای قربانی اسماعیل اشاره کرده است.

خداوند هم او را از این کار باز میدارد و میفرماید او را با ذبحی عظیم فدیه گرفتیم

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ ﴿۱۰۲﴾

فولادوند: و وقتى با او به جايگاه سعى رسيد گفت اى پسرك من من در خواب [چنين] مى‏بينم كه تو را سر مى‏برم پس ببين چه به نظرت مى‏ آيد گفت اى پدر من آنچه را مامورى بكن ان شاء الله مرا از شكيبايان خواهى يافت


فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ ﴿۱۰۳﴾

فولادوند: پس وقتى هر دو تن دردادند [و همديگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پيشانى بر خاك افكند


وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ ﴿۱۰۴﴾

فولادوند: او را ندا داديم كه اى ابراهيم


قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴿۱۰۵﴾

فولادوند: رؤيا[ى خود] را حقيقت بخشيدى ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‏ دهيم


إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ ﴿۱۰۶﴾

فولادوند: راستى كه اين همان آزمايش آشكار بود


وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ ﴿۱۰۷﴾

فولادوند: و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم

مکارم: ما ذبح عظيمي را فداي او كرديم.


وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ﴿۱۰۸﴾

فولادوند: و در [ميان] آيندگان براى او [آوازه نيك] به جاى گذاشتيم


منظور از ذبح عظیم چیست؟آیا همان قوچ آسمانی است ؟

کلمات کلیدی:اسماعیل ابراهیم قربانی ذبح رویا امام حسين

ویرایش بوسیله کاربر 1395/11/13 02:53:56 ب.ظ  | دلیل ویرایش: edit

maghrebi Offline
#2 ارسال شده : 1394/04/27 11:07:51 ب.ظ
maghrebi

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1393/12/23
ارسالها: 41
Iran (Islamic Republic Of)

2 تشکر دریافتی در 2 ارسال
برخی از مفسران شیعه از جمله ملا محسن فیض کاشانی در تفسیر صافی، سید هاشم بحرانی در تفسیر برهان، حویزی در تفسیر نور الثقلین، و مرحوم علامه مجلسی در بحار الانوار، طبق حدیثی که در عیون اخبار الرّضا روایت شده است، آورده ‌اند که در این جا منظور از«ذبح عظیم» امام حسین (ع) است که از ذریه ابراهیم‌ است و او قربانی عظیمی بود که جانشین ذبح اسماعیل قرار گرفت.

منشأ این تفسیر، روایتی است که شیخ صدوق (ره) در کتاب خصال نقل می‌کند:
هنگامی‌که خداوند، گوسفندی را به جای ذبح اسماعیل، برای ابراهیم (ع) فرستاد، ایشان درخواست کرد که فرزندش را ذبح کند تا با تحمل غم و اندوه دل پدری که به دست خویشتن، فرزندش را ذبح کرده است، درجاتش بالا رود. خداوند از او پرسید: محبوب‌ترین مخلوقاتم نزد تو کیست؟ پاسخ داد: محبوب‌تر از حبیبت، محمد (ص) نیافریدی. فرمود: نزد تو، او محبوب‌تر است یا خودت؟ گفت: او. فرمود: فرزند او نزد تو محبوب‌تر است یا فرزند خودت؟ گفت: فرزند او. فرمود: این‌که فرزند او را دشمنانش از روی ستم ذبح کردند، تو را بیش‌تر اندوهگین می‌سازد یا این‌که فرزندت را به دست خود ذبح کنی؟ گفت: پروردگارا ذبح او به دست دشمنانش دلم را اندوهگین کرد. فرمود: ای ابراهیم شخصی از امت محمد، فرزندش حسین را بعد از او، از روی ظلم، هم‌چون گوسفند ذبح می‌کند و با این کار، گرفتار غضب من می‌شود. دل ابراهیم اندوهگین شد و ناله و گریه سر داد. وحی آمد که‌ای ابراهیم ناله‌ات را پذیرفتم و آن را جایگزین ناله و زاری برای فرزندت ـ اگر او را ذبح می‌کردی ـ کردم و برایت درجات اهل ثواب بر مصیبت‌ها را واجب کردم و این همان قول خداوند است که فرمود: (وَفَدَیْناهُ بِذِبْح عَظِـیم). ۲

روایت یاد شده، ظاهراً از نظر سند مشکلی ندارد; زیرا راویان آن عبارتند از: عبدالواحد بن محمد بن عبدوس نیشابوری العطّار (استاد شیخ صدوق)، علی بن محمد بن قتیبه النیشابوری و فضل بن شاذان از اصحاب ائمه(ع) که همه آنان یا مورد اعتماد و ستایش قرار گرفته‌اند و یا از اصحاب و بزرگانند. ۳

واضح است که لسان این‌گونه روایات، تأویل آیات است،

منابع:
۱]. ر.ک: تفسیر کنزالدقائق، ج ۱۱، ص ۱۷۱ ـ ۱۷۲٫
[۲]. ر.ک: خصال، ج ۱، ص ۵۸ ـ ۵۹; صافات (۳۷) آیه ۱۰۷٫
[۳]. ر.ک: طبقات اعلام الشیعه، ج ۱، ص ۲۰۵; رجال نجاشی، ص ۲۵۹٫


ذبح عظیم، در لغت ذبیح و مذبوح بزرگ و بزرگوار است که ترکیب وصفی است که در سوره صافات آیه «و فدیناه بذبح عظیم» به عوض او ذبح عظیمی را پذیرفتیم.
غالب مفسران شیعه شیعه و سنی ذبح عظیم را قوچی دانسته اند.

ولی برخی تفاسیر شیعه به نقل از عیون اخبارالرضا روایتی از فضل بن شاذان نیشابوری از امام رضا (ع) آورده اند که ذبح عظیم امام حسین بوده است.

1-برخی اشکال کرده اند که فضل بن شاذان شاگرد امام رضا نبوده است. این موضوع را چند رجال شناس ادعا کرده اند ولی اکثر رجال شناسان خلاف آن را گفته اند.

2-فضل می گوید از امام رضا شنیده ام و این اگر دروغ باشد به تمامی نقل های او آسیب می زند.

3-بسیاری روایات عیون نقل از فضل بن شاذان است که کل روایات را زیر سوال می برد.
4-ایشان روایاتی با واسطه از امام کاظم هم نقل کرده است که نشان دهنده معاصر بودن با امام رضا می باشد.

5-ذبح عظیم نمی تواند قوچی باشد زیرا این برخلاف قرینه متنی است زیرا بر طبق این قرینه باید ذبح عظیم شخصیتی برتر از اسماعیل باشد.

6-علامه طباطبائی می فرماید چون ذبح به امر الهی بوده است و خداوند نسبت داده شده است، واژه عظیم بکار رفته است و گرنه خود ذبح فی نفسه عظیم نبوده است. این بیان علامه با قرینه لفظی و متنی آن ناسازگار است و قرینه لفظی مقدم است.

7- شیوه علامه در تفسیر رویکردی عقلی و فلسفی و تفسیر قرآن به قرآن است و روایات را برای تایید ذکر می نماید به طوری با دلایل عقلی ناسازگار نباشد.
حمید فغفور مغربی
sm.khadem Offline
#3 ارسال شده : 1394/04/28 02:39:23 ب.ظ
sm.khadem

رتبه: Newbie

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1392/07/21
ارسالها: 8

" وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ" يعنى ما فرزند او را فدا داديم به ذبحى عظيم كه- بنا بر آنچه در روايات آمده- عبارت بود از قوچى كه جبرئيل از ناحيه خداى تعالى آورد. و مراد از" ذبح عظيم" بزرگى جثه قوچ نيست، بلكه چون از ناحيه خدا آمد و خداى تعالى آن را عوض اسماعيل قرار داد عظمت داشت.(تفسیر المیزان)

وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ مقصود از «ذبح» آن حيوانى است كه آماده و مهيّا شده كه ذبح و قربانى شود و منظور از «عظيم» بزرگى جثّه و چاقى آن است. (تفسیر جوامع الجامع)

وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ (و فديه داديم او را به ذبح عظيم) لفظ (فداء) چيزى را گويند كه به جاى چيز ديگرى قرار داده شود كه از چيز اول، ضرر بر- طرف شود و (ذبح) به معنى مذبوح و آن كه ذبح گرديده شود مى‏ باشد و مقصود اين كه ما ذبح را به جاى آن قرار داده مانند اسيرى كه مقابل چيزى فديه و آزاد شود.(تفسیر مجمع البیان)

آيه 107 وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ.
آرى چون حضرت ابراهيم (ع) مى‏خواست خون مقدس و رنگين فرزند عزيزش را در راه پروردگار مهربانش ريخته و قربانى شود و خداى سبحان اجازه نداد لذا خداى عزيز براى تسكين قلب مبارك ابراهيم مى ‏فرمايد: ما ذبح و قربانى بزرگى را براى ابراهيم فدا كرديم.

قربانى كه از هر نظر با عظمت و بزرگ است. آنهم عظمتى كه خدا آنرا عظيم بداند. و از جمله عظمتهاى آن قربانى كه قوچى از بهشت بوده اين است كه يك سنت هميشگى شده براى حجاج. زيرا هر شخص حاجى در روز عيد قربان يعنى روز دهم ماه ذيحجه موظف است يك گوسفند در قربانگاه (منا) قربانى كند. و اين سنت بزرگ تا به قيام قيامت ادامه خواهد داشت.(تفسیر آسان)


در اينكه عظمت اين ذبح از چه نظر بوده از نظر جسمانى و ظاهرى؟ و يا از جهت اينكه فداى فرزند ابراهيم شد؟ و يا از نظر اينكه براى خدا و در راه خدا بود؟
و يا از اين نظر كه اين قربانى از سوى خدا براى ابراهيم فرستاده شد؟

مفسران گفتگوهاى فراوانى دارند، ولى هيچ مانعى ندارد كه تمام اين جهات در ذبح عظيم جمع، و از ديدگاههاى مختلف داراى عظمت باشد.
يكى از نشانه‏ هاى عظمت اين ذبح آن است كه با گذشت زمان سال به سال وسعت بيشترى يافته، و الان در هر سال بيش از يك ميليون به ياد آن ذبح عظيم ذبح مى‏كنند و خاطره‏اش را زنده نگه مى ‏دارد.

" فدينا" از ماده" فدا" در اصل به معنى قرار دادن چيزى به عنوان بلاگردان و دفع ضرر از شخص يا چيز ديگر است، لذا مالى را كه براى آزاد كردن اسير مى‏ دهند" فديه" مى‏ گويند، و نيز كفاره‏ اى را كه بعضى از بيماران بجاى روزه مى‏دهند به اين نام ناميده مى‏شود.(تفسیر نمونه)

«وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ- و او را به ذبحى بزرگ بازخريديم.»

با اين ذبح و قربانى آن حضرت- عليه السّلام- سنّتى نهاد كه مؤمنان تا
امروز بدان رفتار مى ‏كنند، و در منى و در سرتاسر جهان به پيروى از او قربانى مى‏كنند، و شايد از اين جهت و از لحاظ عالمگيرى است كه عظيم ناميده شده. و گفته‏ اند «ذبح عظيم» همان سبط شهيد، امام حسين بن على (ع) است كه حضرتش را در كربلا تشنه سر از پيكر جدا كردند و فداى دين خدا و مقاومت در برابر عادات جاهلى اموى شد.(تفسیر هدایت)

وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ تعبير بعظمت براى اينست كه اين سنت شد و واجب تا قيامت كه در اعمال حج بازاء فرزند خداوند قربانى را واجب كرده و تا قربانى نشود از احرام بيرون نميآيد و ما احتياج بتوجيهات مفسرين نداريم كه بگويند از بهشت بوده يا قربانى هابيل بوده يا چون مخلوق بدون توليد بوده و بعضى گفتند مراد شهادت ابى عبد اللَّه است اينهم بنظر نميآيد زيرا ابى عبد اللَّه را خدا فداى اسمعيل نميكند و شاهد بر آنچه گفتيم آيه بعد است كه ميفرمايد:

وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ (108)
و گذارديم بر او در كسانى كه پس از او مى- آيند.


يعنى سنة سنيّه شد از ابراهيم براى ديگران كه در اسلام هم جارى شد كه بسيارى از سنن حج از ابراهيم است كه از آن جمله قربانيست.(تفسیر اطیب البیان)


من پیرامون آیه (۱۰۷/ صافات: و فدیناه بذبح عظیم ) به تفاسیر متعددی مراجعه کردم و نظرات مفسران را مطالعه کردم كه در بالا ارايه شد، به این نتیجه رسیدم که تفاسیر ظاهر آیه را تفسیر کرده اند ، بجز اونی که درباره امام حسین(ع) تفسیر شده است، و اینجا این سوال پیش میاد که چی در امام حسین و حضرت ابراهیم و اسماعیل مشترک هست؟

اینکه هرسه نفر بر نفسشون غلبه کرده اند و چون در آیه های بعد گفته شده که آن را برای آینده گان هم گذاشتیم، پس همان قربانی کردن نفس و منیّت است که خیلی عظیم است،آنقدر که فرشته خدا را به زمین میکشاند و به ابراهیم فرمان میدهد که دست نگهدار

حالا که نفس و منیت تون را قربانی کردین، وقتش رسیده که این قربانی کردن نماد بشه و تا آیندگان هم ادامه پیدا کند.

این برداشت من از این آیه بود،چون در این سوره «کرب عظیم، فوز عظیم و ذبح عظیم» بکار برده شده و اینها میتونه زنجیروار به هم ربط داشته باشه و بطن آیات به همون کشتن منیت و قربانی کردن نفس و سربلند بیرون آمدن ختم بشه.

ویرایش بوسیله کاربر 1394/04/30 01:53:44 ب.ظ  | دلیل ویرایش: font

admin1 Offline
#4 ارسال شده : 1394/04/29 05:54:31 ب.ظ
admin1

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member, Administrators
تاریخ عضویت: 1390/02/14
ارسالها: 144

3 تشکر دریافتی در 3 ارسال
ذبح عظیم باید همان کشتن نفس باشد.

از نظر محتوایی نمی توان روایت را پذیرفت.زیرا اصلا با معنای فدیه جور در نمی اید.

فدیه رادر قبال عدم انجام کاری لازم می پردازند.همانطور که در اکثر تفاسیر قوچ بزرگی را فدیه گرفته اند.حال در برابر عدم ذبح اسماعیل ،امام حسین فدیه قرار گرفته است.!

مطلب دوم اینکه :هدف از کل ماجرا ازمایش حضرت ابراهیم بود که سر بلند خارج شد و مسرور شد.حال او طلب اندوه نمود واندوه حسین را فدیه برایش قرار. دادند!

کما اینکه علامه طباطبایی در تفسیر ذبح عظیم هیچ اشاره ای به این روایت. ننموده است.

از نظر سند هم نجاشی فضل بن شاذان را از یاران امام هادی و عسکری (ع)ذکر می کند.ودر روایت فضل از امام رضا تردید کرده است.


ارسال شده توسط سرکار خانم دکتر طیبه خمسی

ویرایش بوسیله کاربر 1394/04/30 01:55:50 ب.ظ  | دلیل ویرایش: font

مدیر تالار
maghrebi Offline
#5 ارسال شده : 1394/05/19 07:09:46 ق.ظ
maghrebi

رتبه: Advanced Member

گروه ها: member
تاریخ عضویت: 1393/12/23
ارسالها: 41
Iran (Islamic Republic Of)

2 تشکر دریافتی در 2 ارسال
ذبح عظیم چیست؟
در تفسیر آیه 107سوره صافات، اگر نگوئیم اجماع، تقریبا تمامی مفسران قرآن بر این باورند که فدیه اسماعیل گوسفندی بود که از عالم غیب و بهشت رسید و فدیه اسماعیل شد. آیا می توان پذیرفت که قربانی شدن گوسفندی با تعبیر شگفت آور ذبح عظیم مطرح شود؟ در قرآن وصف عظیم در چند مورد بیشتر به کار برده نشده است برای خداوند رب عظیم، برای قیامت نبا عظیم، برای عرش خداوند و سرانجام برای اخلاق پیامبر اسلام به کار رفته است. آیا می توان پذیرفت قربانی کردن گوسفندی ذبح عظیم باشد؟

به نظر می رسد برخی از عالمان و مفسران با چنین پرسشی در ذهن خود مواجه شده اند؛ چگونه قربانی کردن گوسفند، ذبح عظیم است؟ در این باره در روایات، تاویلات گوناگونی ذکر شده است.
ماوردی(م ۴۵۰ ق) در تفسیر النکت و العیون به پنج روایت یا تاویل اشاره می کند. از جمله ؛ گوسفد مورد قبول خداوند بود و نیز موجب برکت بود، از بهشت آمده بود و جثه ای عظیم داشت. دیگر مفسران هم تقریبا بر همین نکات تاکید کرده اند. سخنی که مورد پذرش اکثر مفسران است، تاکید بر این نکته است که گوسفند بهشتی بود. یا این که چون گوسفند از سوی خداوند فرستاده شده بود عظیم بود
زمخشری (م ۵۳۸ ق) در تفسیر کشاف در اهمیت گوسفند، از ابن عباس نقل می کند: همان گوسفندی بود که هابیل قربانی کرده بود؛ در بهشت نگهداری می شد تا فدای اسماعیل شود.
امام فخر رازی(م ۶۰۶ ق) نیز در باره عظیم دو قول را نقل کرده است. اول نقل سعید بن جبیر؛ آن گوسفند چهل پاییز در بهشت بوده است و به خوبی پروار شده بود، از این رو واژه عظیم را خداوند برای او به کار برده است. دوم نقل سدی، از این رو که آن گوسفند فدای اسماعیل شد، عظیم خوانده شده است.
قرطبی هم در تفسیرش الجامع لاحکام القرآن، بر قول دوم رازی تاکید می کند.
ابن کثیر (۷۷۴ ق) تاکید بر گوسفند و ویژگی های آن می نماید. از جمله پشم گوسفند قرمز بوده است و جریر نامیده شده بود.
بغوی (۵۱۶ ق) در معالم التنزیل، برای نشان دادن ویژگی فوق العاده گوسفند، چنین آورده است؛ وقتی قرار شد گوسفند به جای اسماعیل قربانی شود، ابراهیم و اسماعیل و جبرئیل و گوسفند، همگی تکبیر گفتند.
بیضاوی (۶۸۵ ق) در انوار التنزیل، سه ویژگی را بیان کرده است. اول گوسفند جثه ای عظیم داشت. دوم: از آن رو که فدای اسماعیل پیامبر می شد، عظیم بود. قول سوم: آن گوسفند از بهشت آمده بود.
ابن عطیه (۵۴۶ ق) در تفسیر خود به نام المحرر الوجیز، روایت کرده است که گوسفند ویژه ای بود و نه از نسل گوسفندانی دیگر. این اقوال نشان دهنده آن است که مفسران برای تبیین صفت عظیم، اقوالی را روایت کرده اند که گوسفند را در موقعیتی فراتر قرار می دهد.
ثعلبی (۴۲۷ ق) در تفسیرش الکشف و البیان می گوید، گوسفند قربانی نسبت به دیگر گوسفندان عظیم بود.

شیخ طبرسی (۵۴۸ ق) در تفسیر مجمع البیان می نویسد عظیم صفت اسماعیل است و نه گوسفند، گوسفند در حقیقت فدای انسانی عظیم شد. این توجیه یا تفسیر، گرچه مناسب تر به نظر می رسد و صفت عظیم را از اختصاص آن به گوسفند منصرف می کند، ولی با سیاق آیه ناسازگار است. عظیم صفت ذبح یعنی مذبوح می باشد و نه اسماعیل.
علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، دو نکته را بیان کرده اند. عظمت در آن بود که گوسفند از سوی خداوند آمده بود و دوم: فدای اسماعیل شد.
سرانجام دیدگاه دیگری ذبح عظیم را امام حسین می داند و قربانگاه او عاشورا و کربلا بود. با این تاویل واژه عظیم معنای حقیقی خویش را پیدا می کند و حقیقت قربانی شدن اسماعیل و فدیه او آشکار می گردد، دلیل آن روایتی است که در برخی جوامع روائی آمده است.

شیخ صدوق در خصال، روایتی از امام رضا (ع) نقل کرده است، که به نحوی ذبح عظیم، شهادت امام حسین (ع) تاویل شده است. این روایت پس از شیخ صدوق در منابع گوناگون از جمله تفسیر نورالثقلین نوشته حویزی (۱۱ ق) نقل شده است بر اساس روایت، خداوند به ابراهیم می گوید، به جای سوگ فرزندش، بر سوگ امام حسین بگرید. شیخ صدوق، خصال، ص. ۵۶تا ۵۹ و نیز نورالثقلین جلد ۴ ص. ۴۳۰ مکتبه الشیعه.
ناگفته نماند که بر این دیدگاه هم نقدهائی صورت پذیرفته است:
الف: اگر شهادت امام حسین فدیه قربانی شدن اسماعیل باشد، بایست شان اسماعیل از امام حسین بالاتر باشد؛ زیرا مفدی عنه- اسماعیل- مرجح بر مفدی به خواهد بود.
ب: قرآن قربانی فدیه را به شکل زمان گذشته روایت کرده است و نه آینده
هر دو اشکال ادبی پاسخ های ادبی هم داده شده است که شاید نیازی به ذکر آن نباشد.
می توان اشاره کرد چون ذبیح الله بودن از برترین مقامات است کسی باید ذبح شود که مقام برتری داشته باشد و همه اولیای الهی مقام ذبیح الهی دارند زیرا آماده اند جان خود را فدا کنند.
ماضی بودن فعل نه تنها آسیبی ندارد بلکه پیامی از قطعی بودن دارد.
هم چنین اقبال لاهوری ذبح عظیم را شهادت امام حسین می داند. او شهادت امام حسین را از یک واقعه در زمانی خاص به پیمان انسان با خداوند تاویل می کند که شهادت امام حسین بیانگر همان پیمان بود
معنی ذبح عظیم آمد پسر
سرّ ابراهیم و اسماعیل بود
یعنی ان اجمال را تفصیل بود
رمز قران از حسین آموختیم
زآتش او شعله ها اندوختیم
اقبال، کلیات فارسی، ص. ۷۴و ۷۵

هم چنین شهریار هم در شعر عاشورایی خود، تعبیر ذبح عظیم را برای شهیدان کربلا به کار برده است.
می برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم

قربانی شدن اسماعیل توسط ابراهیم، نشان از عشق عمیق ابراهیم نسبت به خداوند بوده است. که حقیقت این عشق، در کربلا و عاشورا آشکار می شود.
شاید جمله زینب (س)، معرف این عشق بود که فرمود جز زیبایی چیزی ندیدم. ما رایت الا جمیلا
البته همه انبیاء و اولیای الهی مظهر چنین عشق و شوری هستند.

بیان امام رضا (ع) و تفسیر برخی مفسران ، از ذبح عظیم، دریچه و افقی را می گشاید، که بی تردید تفسیر و تاویل گوسفند قربانی با همه بزرگی که برایش روایت کرده اند، نخواهد داشت. تاویل ذبح عظیم به امام حسین آیه را تا عمق جان انسان نفوذ می دهد و تفسیر و تاویل گوسفند، هم چنان با سوال و چالش جدی مواجه است.
حمید فغفور مغربی
ali Offline
#6 ارسال شده : 1396/08/10 11:43:34 ق.ظ
ali

رتبه: Advanced Member

گروه ها: Moderator, member
تاریخ عضویت: 1390/03/24
ارسالها: 356

تشکرها: 4 بار
12 تشکر دریافتی در 12 ارسال
بر حسب آیه ی ۱۰۷ سوره ی صافات اسماعیل در عوض یک قربانی بزرگ از کشته شدن آزاد شده. آن قربانی بزرگ چه بود ؟

🔹 «وَفَدَیْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ»

🔸 «و اسماعیل را در ازای کشتنِ [:قربانیِ] بزرگی رهانیدیم.»

بجاى کشتن اسماعیل قربانى دیگرى به میان آمد که اینجا" ذبح عظیم" خوانده شده، و آیا- چنانکه در روایاتى آمده این ذبح عظیم که بجاى ذبح اسماعیل بوده درباره حضرت حسین بن على علیه السلام است؟

هرگز! زیرا اولًا ذبح حضرتش به فرمان ربانى نبوده
، وانگهى حضرت حسین بن على علیه السلام بسیار برتر و والاتر از اسماعیل علیه السلام است، پس چگونه بجاى او فدا و ذبح مى گردد؟!

یا مقصود گوسفندى بوده که بجاى حضرتش فدا و قربانى شده؟ ولى این هم که عظیم نیست. اسماعیل کجا و گوسفندى کجا که به هر مناسبتى ذبح مى شود،

بلکه در این میان مى توان گفت: این ذبح عظیم استمرار و تداوم قربانى هاى حج براى خداست در منى و غیر آن که بسى از نظر ظاهر و باطن پر معناست.

ظاهرش سیر کردن گرسنگانى از میهمانان درمانده خداست، و نیز نگریستن سیلهاى خون در این میان که قربانى کنندگان با دیدن این سیل خون در راه خدا از خون دادن و خونریزى در راه او هرگز نهراسند، و معناى معنوى دومینش این است که خدایا من خود را در راه تو آماده کشته شدن کرده ام، که همه چیزم را در راهت فدا کنم، چنانکه ابراهیم اینگونه مأموریت یافت، ولى چنانکه جریان ابراهیم خود امتحانى عمیق بود و نه کشتن اسماعیل، من هم بجاى خودکشى در راهت که در شریعت تو ممنوع است - آنچه در امکان دارم از حیوانات حلال گوشت در راه تو ذبح مى کنم که در جمع قربانیها در این مثلث ذبح عظیم است،

البته بزرگتر از ذبح امتحانى اسماعیل نیست، بلکه استمرارهایى با عظمت است که در طول خط تکلیف این قربانى حلال در بُعد اخیرش به چهره ذبح حیواناتى حلال گوشت صورت گیرد، و در ابعادى قوى تر جهات معنوى این قربانى مراعات شود، و بالاخره در نقطه آخرینش در جهاد فى سبیل اللَّه براى جانبازى در راه خدا آماده شود.


📙 منبع : تفسیر ترجمان فرقان نوشته آیت الله محمد صادقی تهرانی
ali Offline
#7 ارسال شده : 1397/05/10 10:37:29 ق.ظ
ali

رتبه: Advanced Member

گروه ها: Moderator, member
تاریخ عضویت: 1390/03/24
ارسالها: 356

تشکرها: 4 بار
12 تشکر دریافتی در 12 ارسال
برداشتي متفاوت از داستان ذبح اسماعيل توسط ابراهيم از محي الدين عربي ،نبرد عقل و نفس




داستان های قرآن، داستان «انسان» هستند🔸

راه آموزش قرآن اين است که انسان، کلّ جريان انسانیت را در يک داستان قرآن مطالعه کند. اگر هر کس اين چنين به قرآن نگاه کند قرآن براي او هدايت کننده است.
محی الدین عربی مسائل را در ارتباط با «عقل» و «نفس» می بیند. از این جهت در ذیل آیه ی «قالَ یا بُنَیَّ إِنِّی أَرى‌ فِی الْمَنامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ ...» می گوید: : «اذ قال ابراهیم العقل لاسماعیل النفس». این تفسیر کسی است که انسان را با حدود قرآنی می‌شناسد.

اگر انسان بتواند دقیق بفهمد که قران دربارۀ «خصوصیات انسان» صحبت می کند، آن وقت می بیند که چه قدر مطالب قرآن پربار میشود! چه قدر مطالب، عام می شود! چقد خود انسان در فهم مسائل اسلامی از زندان این تعلقات درمی آید! [اینکه قرآن این قصه ها را بیان می کند،] بهانه‎اش است. به این بهانه می خواهد «انسان» را شرح بدهد و چیزی دربارة «انسان» بگوید.

این نه تفسیر به رأی است، نه تفسیر بمالا یرضی صاحبه است و نه انحراف در مسئله است. فقط این است که انسان التفات پیدا کند به ایماها و اشاره‎های قرآن. قصه های قرآن، قصه همه انسان ها در تمام زمان ها و در تمام مکان هاست. از دید محی الدین، هدف قرآن، قصه و «اساطیر اولین» نیست. هدف قرآن، تذکره و بیدار کردن است.
سعدی مثل محی الدین است. چه زیبا بیان می کند:
ما کشته نفسیم و بس آوخ که برآید
از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم

محی الدین، مسئله را در «انسان» می بیند و این دیدگاه صحیحی است.

یعنی وقتی ابراهیم مطرح می شود، در واقع همه انسان ها مطرح می شوند و ابراهیم، مظهر عقل و فطرت انسانی است. ایشان در آیه ی «إذ قال ابراهیم» تفسیر می‌کند به: «اذ قال ابراهیم العقل لاسماعیل النفس». آیه، دربارۀ آنچه ابراهیم کرده است صحبت می‌کند؛ اما ایشان این‌گونه معنی می‌کند که ابراهیمِ عقل به اسماعیلِ نفس گفت: من تو را ذبح می‌کنم. اسماعیل گفت: پدر، انجام بده آنچه به آن مأموری، من را از صابران خواهی یافت.

لطافت کار محی‌الدین اینجاست که می‌گوید مردم فکر می‌کنند که ابراهیم فرزند خودش را سر می‌برد و می‌دانید که خدای تعالی قبل از اینکه فرزند را ذبح کند، به او گفت: ابراهیم، مأموریتت را انجام دادی و از ذبح اسماعیل معاف شدی.
محی‌الدین می‌گوید: ذبح صورت گرفت اما شما نفهمیدید؛ چون در آیه می‌گوید:

وَنَادَیْنَاهُ أَنْ یَا إِبْرَاهِیمُ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیَا
ما ندا کردیم به ابراهیم، ابراهیم آن رؤیا و مأموریت را تصدیق کرد و انجام شد.

ابراهیم در خواب دیده بود که فرزندش را ذبح می‌کند، درصورتی‌که دستور یافت کار را متوقف کند و اگر کار متوقف شده باشد، ذبحی صورت نگرفته است [و رؤیای او هم تصدیق نشده]. محی‌الدین می‌گوید: ذبحی صورت گرفت و شما نفهمیدید! آن چیزی که بنا بود ذبح شود، ذبح شد و آن تعلقاتش بوده است. قرار نبود که خون اسماعیل ریخته شود؛ بلکه بنا بود ابراهیم «آزاد» شود.

هدف این بود که ابراهیم با اطاعتی که از فرمان الهی می‌کند، از تمام علاقه‌ها و تعلقات خود که در اسماعیل تبلور پیدا کرده بود، آزاد شود. قرآن درست می‌گوید که گفت:...قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیَا : ذبح انجام شد. ذبح این بود که ابراهیم تعلقات خود را ذبح کند و کرد. وقتی ابراهیم کارد را بر گلوی اسماعیل می‌کشد، کارد را بر تمام روابط خود با اسماعیل می‌کشد؛ کارد را بر تعلقات خودش می‌کشد. ازاین‌جهت قرآن این‌گونه بیان می‌کند: فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِینِ: وقتی «هر دو»، هم پدر و هم پسر تسلیم شدند ...

می‌گوید: شما فکر کردید ما گفتیم بکش و بعد دلمان نیامد و گفتیم نکش و کار را نیمه‌تمام رها کردیم؟

دستوری دادیم و آن امر را انجام‌نشده نسخ کردیم؟ شما متوجه نشدید آنچه بنا بود کشته شود، کشته شد. ابراهیم آزاد شد. اسماعیل از تعلق به خود آزاد شد.
ابراهیم از تعلق به اسماعیل آزاد شد. ازاین‌جهت در «اذ قال ابراهیم لاسماعیل» می‌گوید: «اذ قال ابراهیم العقل لاسماعیل النفس...» که اسماعیل جنبۀ تعلقی ابراهیم است. آنکه یک مقدار انسان را شناخته است، وقتی می‌خواهد آیات را تفسیر کند، متوجه این لطافت‌ها می‌شود؛ یعنی قرآن برای این فرد مزۀ دیگری دارد، معنی دیگر و رسایی دیگری دارد.

🔹نقل از آیت الله حائری شیرازی رحمه الله علیه
کاربرانی که در حال مشاهده انجمن هستند
Guest (2)
جهش به انجمن  
شما مجاز به ارسال مطلب در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ارسال پاسخ در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به حذف مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ویرایش مطلب ارسالی خود در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به ایجاد نظر سنجی در این انجمن نمی باشید.
شما مجاز به رای دادن در این انجمن نمی باشید.

قدرت گرفته از YAF 1.9.6.1 | YAF © 2003-2018, Yet Another Forum.NET
این صفحه در مدت زمان 0.189 ثانیه ایجاد شد.
logo-samandehi